Dit jaar (2021) is het 20 jaar geleden dat het voor de wet mogelijk was om als stel met gelijk geslacht te trouwen.  Uiteraard ook mijn eigen huwelijk hierin beschreven.

20 jaar trouwen.

 

Eigenlijk toen ik mijn vrouw ten huwelijk vroeg, stond ik er helemaal niet zo bij stil dat het iets was wat nog niet eens zo heel lang kon.

Ik was (en ben nog steeds hoor) stapeldol op die vrouw en wilde niets liever dan mijn leven met haar delen.

Het echte aanzoek moest dan ook romantisch zijn.

We dansten op dat moment allebei bij dezelfde dansgroep en besloot dat een dansavond de juiste avond zou moeten zijn. Ik had het verteld aan degene die les gaf, zij zou ervoor zorgen dat als we weer terug kwamen dat er gezongen zou worden.

Nog nooit ben ik zo zenuwachtig geweest als dat moment. Niet eens zo zeer vanwege het feit dat ik twijfelde aan het feit of ze ja zou zeggen, maar gewoon het feit dat ik dat kleine doosje die in mijn broekzak bewaarde er straks uit moest en ik de ring die ik voor haar had gekocht om haar vinger zou worden geschoven.

Ik nam haar mee aan de hand en stopte onder de grote treurwilg lang het water. Ik ging door mijn knieën en heb haar de vraag der vragen gesteld.

We huilden allebei en ze heeft heel hard “JA” gezegd.

Toen we terugkwamen op de dansschool en we de deur openden werd er luid gezongen. Mijn vrouw was compleet overdonderd.

De plek waar ik mijn vrouw ten huwelijk vroeg was vanaf dat moment een plek die we in ons hart meedroegen en blijkbaar vond de gemeente deze plek ook waardevol, wan nog geen maand later werden er bankjes geplaatst en werd het stukje om de treurwilg bestraat.

Wij houden ons natuurlijk graag voor dat wij hiervan de aanstichters zijn geweest.

 

De jaren erna werd nagedacht over het feit hoe onze huwelijksdag er uit moest gaan zien. We wilden een droomhuwelijk met groot feest en zo.

Echter werd deze droom iets anders dan verwacht.

Toen mijn vrouw zwanger was en we bij het gemeentehuis kwamen om de erkenning rond te krijgen, kregen wij de melding dat ik als vriendin van niet kon bewijzen dat mijn toen nog verloofde mijn kind droeg. Het “ja duh” gehalte was hoog, wij zijn allebei vrij goed medisch onderlegd en snapten ook heus wel dat biologisch gezien dit niet mogelijk was. Ook was er nog een sterke wens en dat was dat de kinderen mijn achternaam zouden krijgen.

Na wat moeilijke gezichten van wat ambtenaren werden wij naar huis gestuurd met de melding dat we teruggebeld zouden worden.

Dit gebeurde ook. Woensdagmiddag.

“We hebben het even uitgezocht en als jullie het zo willen is er maar één mogelijkheid en dat is trouwen. Jullie kunnen morgen in ondertrouw en dan over twee weken op een maandagochtend trouwen. Dat is de meest goedkope manier. Jij als tweede moeder heeft dan echter nog niet de zeggenschap over de kinderen, je zou ze dan moeten adopteren. Ik zou je alleen adviseren om dit te doen als jullie uitgezwangert zijn en alle kinderen in één keer adopteren. Dan betaal je maar één keer de transactiekosten van vijfduizend euro.”

Met gemengde gevoelens verbrak ik de verbinding. Ik was blij dat we gingen trouwen, maar het droomhuwelijk werd met dit telefoontje compleet van tafel geveegd.

Toch gingen we die donderdag in ondertrouw en trouwden we de maandagochtend twee weken later voor slechts achttien euro.

Die ochtend kwamen er steeds meer mensen de trouwzaal binnen. De ambtenaar van de burgerlijke stand was ietwat van haar stuk gebracht en riep ons bij zich. “De gasten weten toch wel dat ze ook vrij snel weer weg moeten?”

We moesten eigenlijk allebei wel lachen om deze vraag, maar de zaal was na ons huwelijk gelukkig weer snel leeg.

We hebben die dag heel erg genoten en het was bijzonder feestelijk.

Het geluk kon dan ook niet op toen onze zoon in juni werd geboren en ik vol trots bij het gemeentehuis hem kon aangeven met uiteraard mijn achternaam.

Toen drie jaar later mijn vrouw voor de tweede keer zwanger was en ik onze dochter aangaf, ging de ambtenaar een klein beetje buiten zijn boekje door te melden dat ze bezig waren met de erkenning van gezinnen met ouders van gelijk geslacht. Er werd me nadrukkelijk aangeraden om geen adoptie te doen.

Onze dochter werd in december geboren en op één april 2013 was deze erkenning rond en heb ik op twee april alle kinderen erkend.

De ambtenaar die ons trouwde, regelde dit ook voor ons en was blij dat het voor ons toch nog een weg had gevonden.

En het mooie is, ik heb én voor de wet gewoon drie kinderen, en ben nog getrouwd ook. En eigenlijk hebben we het feest niet eens gemist. Wie weet, ooit komt het nog eens.